ایران من

عشق همین خنده های ساده توست وقتی با تمام غصه هایت می خندی تا از تمام غصه ها رها شوم...

ساعتها زیر دوش به کاشی های حمام خیره می شوی !

غذایت را سرد می خوری !

ناهار ها نصفه شب ، صبحانه را شام !

لباسهایت دیگر به تو نمی آیند، همه را قیچی می زنی !

ساعتها به یک آهنگ تکراری گوش می کنی و هیچ وقت آهنگ را حفظ نمی شوی !

شبها علامت سوالهای فکرت را می شمری تا خوابت ببرد !

تنهائی از تو آدمی میسازد که دیگر شبیه آدم نیست ،

روزهای من اینگونه و شبهایم اصلاً نمیگذرد . . .

تنهایی را دوست دارم زیرا تجربه کردم

تنهایی را دوست دارم زیرا که خداوند هم تنهاست

تنهایی را دوست دارم زیرا انتظار کشیدنم را پنهان خواهد کرد . . .

دلم یخ میزندگاهی ، در این سرمای تنهایی

شبم قندیل میبندد از این یخهای تنهایی

قلم آهسته می راند بر این خط بلند ، اما

گمانم یاد می گیرد ز من انشای تنهایی . . .

دوره ، دوره ی تنهایی دستها نیست

دوره ، دوره ی تنهایی دلهاست . . .

میشه تنهایی بازی کرد

میشه تنهایی خندید

میشه تنهایی سفر کرد

ولی خدایی خیلی سخته تنهایی

تنهایی را تحمل کرد